αντιστρόφως ανάλογα

ψάχνω ψάχνω, δουλειά τίποτα...
πριν κάποια χρόνια ζητούσαν από τα δεκαοχτώ να έχεις προυπηρεσία και να μην έχεις οικογενειακές υποχρεώσεις.
τώρα; από ελάχιστη ως καμμία προυπηρεσία και να έχεις κάνει παιδιά ώστε να μην τους φύγεις με άδεια κυοφορείας και τοκετού.
εγγυήσεις ότι δεν θα φύγεις όποτε σου καπνίσει αλλά καμμία εγγύηση ότι  θα σε κρατήσουν ακόμα και όταν μειωθεί η δουλειά.
να έχεις πτυχία για να κάνεις τον αποθηκάριο ή την πωλήτρια ρούχων, για να σου δώσουν στην καλύτερη 730 ευρώ.
ζητάνε πολλα; όχι μωρέ, ψίχουλα...για τα ψίχουλα που δίνουν.

α δεν πάμε καλά...!!!

ένας χρόνος μετά την τελευταία δημοσίευση।
τώρα είναι τελείως αντίστροφα τα πράγματα, εγώ άνεργη και ο σύζυγος εργάζεται.

2 χρόνια μετά

Δύο χρόνια μετά και η Μαριαννούλα στα καλύτερά της.
Η θεία και η πεθερά (λιγότερο) κατάφερε να μας βοηθήσει κρατώντας τη κατά τη διάρκεια της εργασίας.
Η θεία όμως αρρώστησε και ευτυχώς ή δυστυχώς ο σύζυγος που είναι άνεργος έχει αναλάβει το baby-sitting.
Πέρυσι είχα κερδίσει μια θέση σε παιδικό σταθμό μέσω του ΟΕΕ αλλά η θεία με διαβεβαίωσε ότι θα έχει εκείνη την μικρή, βασίστηκα πάνω της και η θέση χάθηκε.
Το άγχος μας είναι ότι εάν βρει δουλειά ο σύζυγος ποιος θα έχει το παιδί;
Η μόνη λύση είναι πάλι ο σταθμός, αυτήν τη φορά ιδιωτικός, μέχρι να ξανακάνω την αίτηση στον ΟΕΕ.
Στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα...
Μετά από τόσους μήνες ανεργίας να πρέπει να πληρώνω ιδιωτικό σταθμό.
Αν όμως δεν βρεθεί δουλειά, η Μαριαννούλα θα μείνει με τον μπαμπά της ενώ εγώ θα πρέπει να βρω κάτι πρόχειρο (ια δεύτερη)για να στηρίξω την οικογένεια.
Αχ, το δεύτερο καινούργιο αμάξι μας έλειπε τώρα...

κάθε πρωί

Κάθε πρωί, γύρω στις 7.00, πρέπει να ξυπνήσει η μικρή ΜαριΆννα για να πάει στη γιαγιά της και εγώ στη δουλειά. Κάποιες φορές ξυπνάει μόνη της, τις περισσότερες την ξυπνάω εγώ.
Μου είναι πολύ δύσκολο να την υποβάλλω σε τέτοιο βασανιστήριο αλλά αν δεν μπουν δύο μισθοί στο σπίτι δεν θα είναι τόσο άνετη η ζωή της. Θα μου πείτε πως όλα αυτά είναι δικαιολογίες και ότι πρέπει το παιδί να το μεγαλώνουν οι γονείς. Φυσικά τη μεγαλώνουμε εμείς. Από το μεσημέρι που την παίρνω από τη γιαγιά της μέχρι το βράδι που θα κοιμηθεί είναι μαζί μας και όλο το Σ/Κ. Εννοείται οτι της λείπω και αυτό φαίνεται από την αντίδρασή της όταν επιστρέφω από τη δουλειά(6ωρη) και με γεμίζει τύψεις. Αν απουσιάσω όμως από την αγορά εργασίας για κάποιο διάστημα, θα είμαι τελείως εκτός πραγμάτων όταν επιστρέψω. Άσε που δεν θα βρίσκω δουλειά.
Και αυτό που δεν παραδέχεται καμμιά μας : η δουλειά μας τονώνει και μας απομακρύνει λίγο από την καθημερινότητα του σπιτιού ακόμα και από το παιδί και τις έννοιες του.
Εγώ το παραδέχομαι. Γυρνάω σπίτι με όρεξη να ασχοληθώ με το παιδί μου, πράγμα που κάνει ποιοτικό τον χρόνο που περνάμε μαζί.

Δημόσιο vs Ιδιωτικό νοσοκομείο

Λέω ναι στο Δημόσιο νοσοκομείο γιατί :

1. σου κάνουν ένα σωρό κρατήσεις στο μισθό για να σου παρέχουν δωρεάν περίθαλψη, στην ουσία το έχεις πληρώσει.
2. αν συμβεί κάτι σοβαρό στο ιδιωτικό σε μεταφέρουν σε δημόσιο για να μην φέρουν την ευθύνη (έχω παράδειγμα τον πατέρα μου που είχε πάθει εγκεφαλικό σε ιδιωτική κλινική)
3. στο ιδιωτικό πληρώνεις τρελά λεφτά μόνο και μόνο για να έχεις ανέσεις ξενοδοχείου, αν έχεις τους δικούς σου κοντά μπορούν εκείνοι να σε βοηθήσουν
4. έχεις το μωράκι δίπλα σου και έτσι ενισχύεται ο δεσμός σας και άλλωστε ποιος θα το φροντίσει καλύτερα από σένα ;
5. αν γεννήσεις στο ιδιωτικό το μωρό το έχουν σε άλλο χώρο και το βλέπεις όποτε έχει όρεξη η νοσοκόμα να στο φέρει, έτσι ενώ το μωρό χρειάζεται να νιώθει τη μαμά του δίπλα του είναι παρατημένο σε ξεχωριστό χώρο και δεν το παίρνει κανείς αγκαλιά όταν κλαίει...

Ότι πέρασα εγώ δεν τα θεωρώ ενδεικτικά γι' αυτό συνεχίζω να υποστηρίζω τα δημόσια νοσοκομεία.

15/2/2007 η εμπειρία της καισαρικής στο Τζάνειο Πειραιά.

Την προηγούμενη μπήκα στο νοσοκομείο για τις απαραίτητες εξετάσεις. Ήταν και μια ευκαιρία να μείνω λίγο μόνη, σε ένα 24ωρο θα άλλαζε η ζωή μου...
Ήρθε η μεγάλη μέρα. Το πρωί μου έκαναν την προετοιμασία και με στείλανε για καρδιογράφημα, το οποίο έδειξε ότι έχω φύσημα.
Δεν το ήξερα μέχρι τότε και ταράχτηκα λίγο. Ευτυχώς, είχα επιλέξει την καισαρική και ήξερα ότι όλα θα ήταν υπό απόλυτο έλεγχο. Δεν υπήρχε κάποιο αίτιο, παθολογικό τουλάχιστον, που με οδήγησε σε αυτήν την επιλογή, απλά ήθελα το μωρό να γεννηθεί αβίαστα, χωρίς τις τρομερές πιέσεις του φυσιολογικού τοκετού και χωρίς φυσικά το ρίσκο να συμβεί κάτι κατά τη διαδικασία. Ώσπου κατά τις 10.30 ήρθε ο νοσοκόμος, μου έφερε τα ρούχα του χειρουργείου, ντύθηκα και με πήρε. Με χαιρετήσανε όλοι με δάκρυα στα μάτια και πήγανε στην αίθουσα αναμονής.
Μέσα στο χειρουργείο δεν θυμάμαι αν πρώτα μου περάσανε την πεταλούδα στην φλέβα ή μου κάνανε την επισκληρίδιο. Και τα δύο πάντως πονέσανε πολύ. Η επιλογή να κάνω επισκληρίδιο ήταν τελείως λάθος. Με έπιασε η μέση μου μετά το χειρουργείο και άργησα ενα 24ωρο να σηκωθώ, πράγμα που ήταν αιώνας για μένα μετά από αυτά που πέρασα από τις άσχετες νοσοκόμες-μαίες.
Το διάστημα που πέρασε από την πρώτη τομή μέχρι που βγήκε το μωρό μου φάνηκε μεγάλο αν και δεν πρέπει να ήταν παραπάνω από 15 λεπτά. Δεν θέλησα να το δω μεσα στα αίματα. Ο γιατρός παρέδωσε την μπέμπα στην παιδίατρο και ξεκίνησε να τραβά ότι είχε απομείνει στην μήτρα. Δεν ξέρω τι συνέβει τότε αλλά πόνεσα υπερβολικά πολύ στο στήθος και στον ένα ώμο. Νόμιζα ότι θα πέθαινα. Ένιωθα το χέρι του γιατρού και το τράβηγμα του πλακούντα σαν να μην είχα κάνει αναισθησία, ανέβηκαν οι καρδιακοί μου παλμοί και προσπαθούσα να μιλήσω, να πω ότι πονάω αλλά φωνή δεν έβγαινε. Άρχισα να κουνάω το ελεύθερο χέρι μου προσπαθώντας να τους δείξω ότι κάτι τρέχει και με τις κινήσεις έσπασα το πιεσόμετρο. Τότε μου έβαλαν την μάσκα και μου έκαναν για μισή ώρα ολική νάρκωση.
Ξύπνησα όταν τέλειωνε το ράψιμο ο γιατρός.
Σε λίγα λεπτά ήμουν στο κρεβάτι του δωματίου και περίμενα να μου φέρουν την κόρη μου. Μόλις την πήρα στην αγκαλιά μου ξέχασα τι είχε προηγηθεί.
Αλλά είχε και συνέχεια.
Οι μαίες δοκίμαζαν πάνω μου ότι παυσίπονες ενέσεις τους κατέβαινε με αποτέλεσμα να έχω σε πολλά σημεία αιματώματα. Ενώ έπρεπε να κλείνουν τον ορό για να μου κάνουν την αντιβίωση τα έκαναν ταυτόχρονα και μου ρήμαξαν τη φλέβα, άσε τον πόνο.
Την ημέρα που σηκώθηκα και έκατσα στο κρεββάτι μου έπεσε η πίεση και έχασα τις αισθήσεις μου. Η μαία ήρθε μετά από μιάμιση ώρα να με δει γιατί κόβανε την πίττα τους! Καθυστερήσανε να μου βγάλουν τον καθετήρα 12 ώρες αλλά ευτυχώς δεν έπαθα ουρολοίμωξη. Μόλις τον βγάλανε πήγα στην τουαλέτα κανονικότατα. Παρ' όλα αυτά, δεν βγάλανε τον ορό και ούτε μου έδωσαν φαγητό. Ήμουν κάτωχρη, αδύναμη και είχα να φάω 5 ημέρες. Μόνο απέναντι στο μωρό ήταν όλοι άψογοι, ευτυχώς.
Το αποκορύφωμα ήταν όταν ήρθε μια πανηλίθια μαία με τικ και μου τράβηξε απότομα τους επιδέσμους. (Έκανα παράπονα στους γιατρούς και άρνηση περίθαλψης από την συγκεκριμένη.) Μου έσπασε εσωτερικό ράμμα και κάποιες μέρες αργότερα, αφού είχα βγει από το Τζάνειο, έπαθα φλεγμονή σε εκείνο το σημείο γιατί είχε μαζέψει υγρό.
Να κι άλλες εξετάσεις, να φάρμακα και αλλαγές, να και διακοπή του θηλασμού...
Παρ' όλα αυτά δεν μετανιώνω που έκανα καισαρική γιατί πιστεύω ότι είναι ότι καλύτερο για το μωρό.
Μόνο που την επόμενη φορά θα πάω σε άλλο νοσοκομείο.